با دل عاشق من کمی قدم بزن

بیاو خاطرهارو اب بده

زندگی رو بهشون نشون بده

بیا تا عروسک ها قهر نکن

غصه دردو شعر و اهنگ نکن

زندگیم شده یه زندون

زندونی که حصارشو

می سازم با چنگ دندون

 دندونم  نایی نداره

زیر رگبار مصیبت

اخه این دلم شکسته

واسه ارباب رفاقت

شهر در اشوب

پیچ وتاب سایه ها

جادوگران واژه ها

بیم شان چاقوی قصاب

قاصدکهای تفکر

پی آرامش کاذب

که رفاهش تبری

بر تنه سرو آزادی است

به امید آن روز که تفکرها از قید بند رها گردند

درین گرداب روحانی  چه کس میگوید از شعرم

چه کس مینوشد این جامو ندارد شِکوه از شعرم

چه کس ماند رفیق و همدوم و همراز این دل

چه کس ماند دراین ماتم سرا و مخبص دل

چه کس ماند؟

فردا دارم میرم سربازی   الان ۳ماه از سر بازی من می گذره نمی دونم چرا امروز حال

درستی ندارم درکنارش نشستم ولی انگار خیلی ازش دورم  نمی دونم اخر کار من چی

میشه غیر خدا کی میدونه الانلحظه ودای منو اونه نمی دونم برای من که خیلی سخته 

نمی تونم ازش جداشم  حالم بد جوریگرفته  بد جوری....................

در ان روز سرد پاییزی دست سرد و بی روح  مرا در تکاپوی زمان پوچی و بی معنا  تنهایی    

در بیابان ارزوها رها مکن

                                                                                               تقدیم به مریم نازنینم

                  روی طاقچه کنار عکسای تو

                  یه عمر که خیره به اون نگاهتم

                  به خدا بدجوری من دیونتم

                  یه عمر سرباز صفر تو شدم

                  تو پادگان قلب تو اسیر شدم

                  از تو دورم ولی من کنارتم

                  من نگهبان دلو اون چشاتم

توی این شهر غریب کینه ها

 می شمرم تموم این ثانیه ها 

 تا که این ثانیه اخر بره

دست من دست گل ورش داره 

 توی این دلم یه پاره آتیشه

  اگه عشق گل نباشه چی میشه

کی می دونه درد ادمهای مثل من چیه کی میتونه برامون ارامش همراه خودش بیاره

اگه هر کسی بیاد همراه خودش کلی تقاضا می یاره

نمی دونم بهش بگم بیاد یا نه

شما چی می گین

زندگی یعنی چوب کبریت

اگر دستت دور  ان حلقه نکنی

رو به انزوا

شاید مرگی زود هنگام

هوای بی نفس

قلب بی نت

مایع حیات در رگ چون موج مرده

بهانه ای برای

تیرگی حضور سبزت

دیو سیاه خاطره

در کدامین شعر خوابیده

سقلمه می زنی بر شیشه قلبم

 نمی دانی ترگ دارد

مریم تو گل نازم

     سوی مغرب روکن 

           اخرین شعله عمرم را بین

من ندانم که چه وقت

          سوی ان چشم بلورت

                        به  طلوعی دگری

                                        متولد بشوم

                                                                                           تقدیم: به مریم

در اتوبوس ان ماشین زمان

لحظه هایش در دوران

شمردن ثانیه ها

حس کردن نفس در کنار صندلی

دیدن صخره

فکر رسیدن به تو در کنار ابخوری

چشمانم غرق اشک

لبانم بسته

دستانم خشکیده

در فراق دست تو پوسیده

ماشین زمان می گذرد

وای دلم در صخره هایش

بی سر و سامان خسته ودلتنگ ماند

زمان می رود با خواهش و التماس رام نشود

دفتری باز یادمان کتاب سیاه

انگشتان در تفکر

قلم در تکلم

با یاد خدا

در اتوبوس قدم زنان

 هر چه دیدم  صدایت نشنیدم

پا ها یم نا توان

بغض در گلو چشم در صندلی به یاد تو دلگرمم

تقدیم به کسی در ان  اتو بوس عشق همسفر من پاپتیر عا شق بود

           اگر نمیرم

                      خواهم مرد

   اگر نمیرم

           از عشق تل خاکستر ماند

                        از عشق ازلی شعلهای کوچکی رو به خاموش

           اگر نمیرم

                 جوی دل خاموش

                             رودخانه عشق و محبت  بی خروش

                  اگر نمیرم

                           یادها ، اولین دیدار

                                    ماشین زمان خواهد مرد

                         اگر نمیرم

                                   خورشید نورش نیست

                                                 اسمان بی رعد

                                    باید مرد

                                               که جانی دوباره یافت

                                                          در عالم عشق نهال تازه کاشت

چمباتمه در جنگل

 درختان سیاه غول پیکر

 برگ هاشان خنجر

 شاخهاشان شمشیر

 ریشه هاشان زنجیر

پیکری سخت ضمخت

بادهای های و هوی

دامنی پر عطر بو

بوی مردار علاقه

بوی گند عاشقانه

بوی سیب دل بریدن

بوی یاس مردن مرد

خش خش برگ ها می زند پتک بر این روح زمانه

شاخه هاشان پیکان

تنه هاشان کمان

تیر کشند وقلبهامان آماج

              دلم دلگیر دلتنگ است

                           که هرز نیست گلهایم  

                                      که دست هرز چیدن

                                                 توانس نیست باران

گل خانه بسوزانید

            اسیر دست تقدیر است

                      که جام مستیش

                             دست پلیدی

                                       بی نسیب

                                                    بی عزیزیست

گل خانه بسوزانید

             که مستان غرق گریانند

                         قریب غربت گل

                                 دست هاشان سخت لرزان است

گل خانه بسوزانید

              شیره جانش بخشکانید

                             مردنش سخت

                                             خفتش سخت تر است

گل خانه بسوزانید

                      سخت گریان است

تقددیم به  مریم .فاطمه.مزگان

        به باغش برده ام خاکی ندیدم

                  که شان قدر آن گل را بداند

                          چو خاکی یافتیم عاشق بماند

                                           گل نازم به دست خاک دادم.........

                                                    دلم نیومد این شعر را تموم کنم

         بی نام تو اغاز نکردم   

                        فالی زدم از خدا خواستم

                                عاشق تر از این شوم که هستم

                         ارزنی از

         ارزش تو

                                 در تن این نایب تو ست

تقدیم:به بزرگی که با رهنمود هایش در بهتر شدن این وبلاگ به من کمک کرد لازم به ذکر است این وبلاگ توسط ایشان تاسیس شده    

 خانم باقر نژاد

         لباس کهنه پاره بر پیکر

                 رنگ جامعه همچو دل تیره

                          روزهای آینده چو گذشته تیره

از عشق عاشقی پیشش مگو

         گر که گوی

                 از روی رخش خشم بینی

همچو سیگار عمر خویش دود کردن

             باهمه خندیدن با او گریستن

                         گرچه شاد ولی کن دلش پوسیده

اوچه دید

                        هرچه دید

                                                      غم دید

        چشم بر عقربه ها

               تا که شاید بر گردی تو به من 

 دور ور می گویند نیست کارش با تو

             فقط ان لحظه که بودی کارش باید تو

چند روزی چشم به در می دوزم

                نرسید نوری زتو بر چشم ما

                            ودر این مخبص تن های ما

                                             نبرد جز تو عزیز دگری

چند روزی تلفن خوابش نیست

            همه بیدارن

              گر که تو زنگ زنی

                                      چند روزی دلمان بی تاب است

                     تقدیم :به مریم نازنینم

    گر غصه هایش  دردها ماتم ها باتو گوید

گر ارزویش دانی

       فکرش تو خوانی

                   با تو نیست

لیک با تو شاد

     سرزنده خرسند

         گر که رویش مست کند

              دامنش افتد با تو نیست

شهزاده بانوی تو اوارهای بیش نیست

           نمی داند چه خواهد با که هست

                   نمی داند که هستی و چه هستی

شهزاده بانوی تو مرد

       دفنش کن می پوسد

             ذهنت از غم می رقصد

                    شهزاده را دفنش کن        

            وبرای عطش  دیدن تو

                    مرداب سرد است نمناک

              نرم نرمک می کشاند  به درونت

        رنگ شادی بنواز

              کدرش کردی و رفتی

                                 تو ماندی بی ما

                          رنگ شادی بنواز

                                      دلمان بی رنگ است

 تقدیم :به دوست های عزیز و خوب با وفای من مریم و مژگان عزیز